با پایان شمارش آرای هفتمین دوره مجلس شورای اسلامی و مشخص شدن ترکیب آینده این نهاد محوری و قدرتمند ، سؤال مهم مطرح در محافل اقتصادی تاثیر این جابجایی قدرت بر فضای اقتصادی و پارامترهای این بخش است . اینکه آیا شاهد تغییراتی اساسی در جهت گیری های اقتصادی کشور خواهیم بود یا خیر ؟
آگاهی از همین سؤال محوری و نگرانی های دیگر سبب گردید در فردای این تغییر و تحول ، دغدغه درخصوص برنامه های اقتصادی گرایش حاکم بر این نهاد در افکار عمومی ایجاد شده است . هر چند شعارهایی چون : " حل سریع مشکلات مردم با کسب کمک از همه ایرانیان فارغ از دیدگاههای مختلف آنها " از جمله شعارهای محوری تمام گروههای سیاسی بوده است اما به دلیل عدم ارائه راهکارهای اجرایی ، تحقق این شعارها در حد حرف باقی مانده و متاسفانه در قالب یک برنامه عملی ارائه نگردیده است . لذا همراه با طرح شعار " حل مشکل مردم" بلافاصله این سئوال ایجاد می شود که حل این مشکلات در چارچوب کدام مدل تئوریک و در سایه کدام برنامه عملی قابلیت تحقق و اجرا دارد و خطوط و رئوس این مبانی کدام است ؟
نیاز به هشتصد هزار شغل جدید در سال ، یک رقمی شدن تورم ، فراهم آوردن امکان حضور همه آحاد اجتماع در فعالیتهای اقتصادی ، افزایش درآمد سرانه ، کارآمد شدن نظام تامین اجتماعی ، تامین امکانات بهداشتی و درمانی و آموزشی ، تامین مسکن و... از جمله نیازهای جامعة رو به رشد ایران است که تامین این خواستهای ضروری در قالب هر مدلی قابلیت تحقق نداشته و نیازمند الگوی است که امتحان خود را به خوبی پس داده و بدون اتلاف زمان ، قابلیت اجرا داشته باشد . بنظر می رسد یکی از بهترین مدل های عرضه شده برای تامین این مطالبات ، تاکنون همان مدل عرضه شده در " استراتژی توسعه صنعتی" ، باشد مدلی که در آن بر محورهایی همچون محورهای ذیل تاکید شده است :
تعامل و هم پیوندی اقتصاد و صنعت ایران با اقتصاد و صنعت جهان به منظور دستیابی به رشد بالا وپایدار همراه با افزایش رفاه اجتماعی ، تغییر نقش دولت از بنگاه داری به سیاستگذاری ، جهت گیری توسعه صنایع بر اساس مزیت های رقابتی و فرصت جهانی ، تقویت و توسعه بخش خصوصی از طریق تدوین ، اجرا و نظارت مستمر بر مجموعه ای از سیاستهای سازگارو هماهنگ ، ایجاد سرمایه انسانی ، کارآیی تخصیص منابع و عدالت اجتماعی از طریق اصلاح نظام اجتماعی با توجه به اصلاح نظام یارانه ها و هدفمند کردن حمایت ها و اصلاح روابط ... که در دنباله خود امکان فرآروی تا مدلهای کوچکتر ولایه زیرین و تبدیل شدن به مقولات عینی و قابل لمس در زندگی روزمره مردم را می دهد .
بهرحال آنچه مسلم است تغییر نقش یک نیروی سیاسی از مجموعة منتقد به مجموعه ای در قدرت ، ضرورت ارائه مدلی کارآمد وعملی و همچنین فراگیر و عام برای تمامی سطوح اجتماع را می طلبد. یادمان باشد در موضع مسئولیت قرار گرفتن ، خداحافظی با جهان اتوپیایی و سقوط از جهان رویا و حرف به جهان واقعیت و عمل است !


حسین حقگو