جلوه هاي هنر ايران در صنعت ايران

مقدمه
علي رامين، مدرس دانشگاه تهران و دكتري اقتصاد بينالملل امروز در همايش «فرهنگ و صنعت» با عنوان جلوههاي هنر ايران در صنعت ايران، مقالهاي ارايه كرد.
وي گفت: هنر و صنعت كه ميخواهيم رابطهي متقابلشان را در وضعيت كنوني كشورمان بررسي كنيم تبار مفهومي و واژگانيشان در جهان غرب به تك واژهي تچنه(techne) در زبان يوناني و آرس(ars) در زبان لاتين باز ميگردد كه به معناي مهارت در ساخت اشيا و انجام خدمات مورد نياز زندگي فردي و اجتماعي انسان بوده است. البته نياز به گستردهترين دلالت مفهومي و مصداقي آن كه طيف وسيعي از ماديترين ضرورتهاي اوليهي انسان تا معنويترين خواستهاي متعالي آدمي را در بر ميگيرد. از روزگار باستان تا عصر نوزايي يا رنسانس - يعني در يك فاصلهي زماني بيش از دو هزار سال - غير از شاعران و موسيقيدانان كه از زمرهي عالمان و فاضلان به شمار ميآمدند، هنرمندان و صنعتگران به طور كلي، آرتيزان يا استادكار ناميده ميشدند. وجه مشخصه و ممتازه آنها از ديگر افراد جامعه، مهارت و استادي در توليد و پديد آوردن اشيا مصنوع آدمي بود. بنابراين نجار و آهنگر و بنا و خياط و كفاش و منبت كار و نقاش و مجسمهساز و معمار و غيره همه استادكار بودند و بيآنكه داراي تشخص فردي باشند از شان فرهنگي و اجتماعي همساني بهره مي بردند.
رامين ادامه داد: رنسانس، نقاشان و مجمسه سازان و معماران را به تراز عالمان و فاضلان فراكشيد و آفرينش و پديد آوردهي آنها را، نه صرفا بر آمده از مهارت دست، بلكه همچون شعر و موسيقي، مايه گرفته از ژرفترين استعدادهاي فكري و معنوي و عاليترين الهامات آسماني بشر برشمرد.
روشنگري، نظام نويني را در گروه بندي هنرها بوجود آورد و شارل باتو در مقالهي مهم و معروفي با عنوان هنرهاي زيبا تحويل شده به اصلي واحد، هنرهاي زيبا ار از هنرهاي ماشيني تفكيك كرد. آنچه را كه امروز با عنوان هنرهاي زيبا يا هنرهاي هفتگانه ميشناسيم در واقع با تفاوتهايي به همان نظام جديد هنرهاي شارل باتو باز ميگردد.