به صنعت كشور فرصت دهيم


به قلم حسين حقگو
صنعت كشور اكنون يكي از حساسترين دوران خود را از سر مي گذراند.د.راني كه ميبايست خود را با چرخش اقتصاد كشور از اقتصادي بسته و دولتي به اقتصادي باز و متكي به مشاركت مردم و نهادهاي بخش خصوص هماهنگ نمايد و شايد بيش از همراهي توقع آن است كه گامهاي بلندتري نيز برداشته و در يك رابطه ديالتيكي موتور توسعه اقتصاد كشور باشد.اقتصادي كه سالهاست از بيماري هاي چون دخالت بيش از اندازه دولت در امور اقتصادي حجم پايين سرمايه گذاري بخش خصوصي،وجود رانتهاي اقتصادي وابستگي به درآمدهاي نفتي و واردات بي رويه رشد پايين توليد ملي قاچاق نوسانات شديد اقتصادي فقدان نظام تامين اجتماعي فراگير و ... رنج مي برد و در چند سال اخير چرخش خود را با تدوين برنامه سوم توسعه با محدوديت اصلاح ساختارها به سمت خروج از اين فضا آغاز نموده و اقداماتي چون تصويب لايحه جذب سرمايه گذاري اصلاح نظام مالياتها يكسان سازي نرخ ارز تجميع عوارض و ... از اقدامات نرم افزاري در تداوم اين تحول عظيم بوده است.
در اين ميان صنعت كشور نيز مي بايست با مسئوليت پذيري بيشتر نسبت به قبول هضم و باز توليد اين نگرش در دوران خود اقدام و سهم و وظيفه خود را ادا نمايد.كاري شاق و طاقت فرسا چرا كه صنعت كشور نيز مانند اقتصاد زخمهاي كهنه اي را بر پيكر دارد.زخمهايي چون انحصاري شدن بسياري از فعاليتهاي صنعتي بخصوص در صنايع مادر ، ناكارآمدي منابع تجهيز كننده مالي و اعتباري و نهادهاي توسعه سرمايه داري صنعتي و ضعف نهادهاي بخش خصوصي در كنار حاكميت نگرش مبتني بر نكوهش مصرف و حاكميت تئوري جايگزيني واردات و تشويق درونگرايي به جاي ترغيب صادرات و ...
عبور از اين گردنه پرخطر و عدم رجعت به سراب اقتصاد سوبسيدي و دولتي يقينا كار و تلاشي بزرگ و فوق العاده را مي طلبد.تلاش و ك.ششي كه اولين مرحله آن تئوري پردازي و تدوين برنامه و پر كردن شكافهاي قانوني است و اين امر در كنار عدم غفلت از تامين و رفع نيازهاي روزمره يك جمعيت 65 ميليوني و حفظ همان بازارهاي ناچيز صادراتي بايد صورت گيرد.
امروز سهم صنعت ايران از توليد ناخالص داخلي ۱۵ درصد است در صورتي كه معيارها و الگوهاي جهاني بر اين باورند كه يك كشور تنها زماني مي تواند ادعاي صنعتي شدن را بروز دهد كه بيش از ۲۵ درصد توليد ناخالص داخلي آن سهم بخش هاي توليدي و صنعتي باشد. تا سال ۱۳۹۰ و پس از آن تا سال ۱۴۰۰ بدون شك اشتغال ، رقابت و همراه شدن با الگوهاي جهاني بزرگترين چالش هاي صنعتي شدن ايران خواهد بود اما نبايد فراموش كرد كه به باور آدام اسميت «اين انسان است كه اقتصاد و صنعت را مي سازد» آن هم انساني كه آزاد است در غير اين صورت به طور حتم راهي باز خواهد شد تا دوباره تاريخي ديگر براي صنعتي نشدن تجربه شود.